04-08-10

En der is niks meer aan te doen...

Mijn mama heeft kanker...dat zei ik reeds. En ze heeft enkel nog de tijd die rest...de dagen zijn geteld. Het is ook niet de eerste keer dat ze kanker heeft, neen, het is de 4e keer. Een dikke 10 jaar geleden borstkanker links, 7 jaar geleden borstkanker rechts, 3 jaar geleden schildklierkanker en sedert een jaar, botkanker met uitzaaiingen naar de longen...9 maanden chemo brachtten enkel verlenging maar geen beterschap, geen hoop en al zeker geen genezing. Vandaag was het "dokterdag" voor mama...en de diagnose wisten we al "er is niks meer aan te doen". Geen pillen, geen bestraling en zeker geen chemo meer. Na het bezoek aan de dokter, afspraak onder mijn kersenboom in de tuin...mijn zus en ik en de kinderen zaten te wachten tot ze kwamen...mijn ouders...nu nog allebei, straks zal papa alleen zijn.

Mama zei "ik moet niks meer doen, ik ben op mijn gemak, enkel pillen nemen tegen de pijn en proberen tijd te rekken". En dat was het....meer woorden werden er niet gesproken over kanker en het einde...we dronken wijn en lachten om de kinderen en om flauwe grapjes en dat is het. Want er is niks meer aan te doen.

En ja, wij zijn bang voor de tijd die komen gaat en waar we doorheen moeten en ik ga mijn mama zo ontzettend missen maar als ik één iets geleerd heb, de voorbije 11 maand dan is het wel dat elke dag een geschenkje is en als dat dan ook nog een goeie dag is, dan mag je in je handjes knijpen.

20:41 Gepost door katrien in Mama | Commentaren (2)

Commentaren

veel sterkte de komende tijd ...

Gepost door: kristien | 08-08-10

Reageren op dit commentaar

Wat erg voor jullie allemaal. Hopelijk kan je mama toch nog geruime tijd bij jullie blijven, en kan ze de pijn onderdrukken.

Gepost door: Stefanie | 08-08-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.