15-09-10

Langzaam....

Ik hou niet van klagers...en zage-mensen...en mensen die altijd ergens pijn hebben en dat dan uitvoerig gaan beschrijven. De meest kleine ongemakjes gaan bespreken...wacht, ik geef een voorbeeld, zo ken ik iemand , die eerst zo enorm kon doorgaan over het feit dat ze niet snel zwanger was toen ze dat wou...dat begrijp ik nog volkomen, zelf was ik ook heel ongeduldig en teleurgesteld als de test negatief was ..maar...toen ze zwanger was bleef het geklaag verder duren, het werd zelfs erger. Zooo moe en zooo zwaar en zoooo lastig.

Hummm, daar werd ik al wat kregelig van, ja ik heb 3 x het hele traject doorlopen en dan weet je wel dat het niet altijd roze wolken zijn waar je op zit. Eens de baby er was hield het klagen steeds verder aan, over de slapeloze nachten, de pijnlijke tepels, het bezoek die te lang bleef en ook over haar bloedingen (yak) die maar niet ophielden...en eigenlijk is er voor haar elke dag wel wat te klagen..over het oudste kind ( tegenspreken) het middelste kind (koppig tot en met!)  en de baby (ik kan niks doen overdag want ze weent te vaak!!!)....al dat geklaag over je eigen kinderen ..daar ben ik ook niet zo'n fan van...pas op..ik doe het ook wel eens hoor, tenslotte werken ze soms serieus op mijn zenuwen...Cato bijvoorbeeld...man,man , wat moet ik geduld hebben met dat kind...

Sedert 1 september zit ze in het eerste middelbaar (high school) zoals zij het noemt...en aangezien wij nogal "op de buiten" wonen en geen high school hebben in de onmiddellijke omgeving moet ze dus 2 bussen nemen. De wekker loopt dus vroeg af...en dan begint het. Het kind speelt elke morgen een "oscarwaardige" rol in een "slowmotionfilm"...je gelooft het niet als je het niet met je eigen ogen ziet maar Cato kan echt alles t.r.a.a.g doen.

Opstaan...heel traag het donsdeken wegslaan.....één been uit bed, half rechtkomen...heeeeeeeeeeeeeeeeeeel traag bewegend naar de klokradio en die zeeeeeeeeeeeeeeeeeer langzaam uitzetten. Schuifelen naar het toilet en daar eindeloos blijven zitten (met ogen dicht want dat heb ik gezien toen ik kolerig de deur opentrok omdat het niet vooruit gaat). Slenteren naar de badkamer...eerst staren naar het spiegelbeeld en blijven staren, en zo gaat dat maar verder...ontbijt gaat ook al zo langzaam en ik lijk wel een opgedraaid duracelkonijntje die steeds maar zegt "voortdoen" en "doorgaan" en "hup hup Cato"...

Maar wat ik nog het meest verbazende vind..is het aantrekken van All stars in slowmotion...er gaat wel 7 minuten tijd inzitten, zo schat ik...en zo langzaam dat die veters tussen haar vingers tot strikken worden geknoopt..ik wist niet dat dat bestond...en zo verloopt elke morgen hier ....gelukkig is het zo'n heerlijk kind, ik kan het haar nog net vergeven...maar misschien koop ik haar toch een paar schoenen zonder veters...dan kunnen we zeker 7 minuten langer slapen...

P1020767.JPG

 

09:52 Gepost door katrien in The Kids | Commentaren (2)

Commentaren

LOL, ik heb het je al zo vaak gezegd hé, maar Cato is zooooooo Amy hé, dat is niet te doen (en een voorsmaakje voor mij hoe ze als tiener zal zijn?) Amy die fladdert ook van hiet naar daar, moet bijvoorbeeld dringend plassen maar wordt onderweg afgeleid door een boekje dat ze tegenkomt en zit dan een half uur later nog in dat boekje te kijken. Vraag me al af hoe ze het volgend jaar zal doen in het 1st leerjaar, hoop dat ze tegen dan al een beetje veranderd is, maar vrees dat dat illusies zijn.
Maar ze zijn zo zalig hé, ik zou ze soms platknuffelen, en daar doen we het voor hé :-)

Gepost door: Bollewietje | 15-09-10

Reageren op dit commentaar

Hi hi, ik zie het zo voor mijn ogen gebeuren. Maar ik vrees dat ik er de muren van zou oplopen als dit 's ochtends een vast ritueel zou zijn. Gelukkig komen m'n 2 meisjes spontaan naar beneden. De ene wordt klokvast wakker en roept de andere op. De gezichten staan niet meteen zonnig en ik moet ze effe gerust laten, maar ze zijn er en beginnen spontaan met hun ochtendrituelen.

Gepost door: Stefanie | 19-09-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.