03-10-10

Mama

Elke zondag komen mijn ouders op bezoek...sedert mama hervallen is van kanker is dit een soort traditie geworden...rond een uur of vier, ...Je kan er bijna je klok op gelijk zetten....De grijze auto stopt...een autodeur slaat dicht en dan wat later nog één...nu de zondagen nog betrekkelijk warm zijn, zitten we nog in de tuin...

Mama sedert deze week altijd in de rolstoel...zelfs de korte afstand naar de tuin lukt al niet meer om te stappen...de botkanker zoekt zonder genade zijn weg en sleurt alles wat in de weg kan staan omver ...dat beetje kracht wat ze nog had in de benen...is ook al weg. Opzij, opzij, opzij...maak plaats ,maak plaats , maak plaats...we hebben ongelofelijke haast....

Soms denk ik dat ik nog vanalles wil zeggen tegen mijn mama...maar de woorden blijven steken in mijn keel...we waren nooit grote praters over "gevoelens" en mama negeerde liever alle moeilijkheden op haar weg dan erover te praten...maar ik respecteer dat, wij respecteren dat....En het heeft een reden dat mama alle zware gesprekken onmiddellijk een andere richting uitstuurt...een luchtig ommewegje.

Toch wil ik nog even zeggen...dat ik sterk zal zijn als het einde er zal zijn. Ik zal zorgen voor papa en voor mijn zus en voor de kinderen die veel verdriet zullen hebben...ik zal zorgen dat je begrafenis in stijl zal gebeuren ,...zoals jij bent...en pas later , als de tranen droog zijn...zal ik wenen...want ik hou van je mama...Heel veel.

20:37 Gepost door katrien in Mama | Commentaren (3)

Commentaren

Wat heb je dit zooo prachtig geschreven. Het zal je mama ongelooflijk veel plezier doen, moest ze het kunnen lezen.
Misschien wordt het niet zozeer in woorden uitgedrukt, tussen jullie 2-tjes, maar dat de band heel innig is, dat bewijs je hiermee wel.

Gepost door: Stefanie | 03-10-10

Reageren op dit commentaar

ik denk dat je mama dit wel weet zonder dat je deze woorden luidop uitspreekt, in haar hart weet ze wat ze aan haar lieve dochter heeft.. maar als je toch de behoefte zou voelen, zou ik niet aarzelen om ze in haar oor te fluisteren..
En je mag sterk zijn, lieveke, maar vergeet jezelf niet, ook jij verdient goeie zorgen en een dikke knuffel.
Koester elk vrij moment nu, er komt een dag waarop je met een glimlach aan die ogenblikken terugdenkt ipv met tranen, alleen zal dat veel tijd vragen. Ik denk aan je.
xxx

Gepost door: hilde | 04-10-10

Reageren op dit commentaar

Als je weet dat je mama er niet graag over praat, zeg het haar gewoon 1 keer als je dat zo graag wil. Zeg haar al wat je denkt en voelt, zeg haar dat jullie het hier maar 1 keer zullen over hebben en dat je dan weer verder gaat. Je zal je er later beter bij voelen denk ik.
Het spijt met om te horen dat je mama zo achteruit gaat. Ik hoop dat de tijd nog heel even stil mag staan voor jullie.
Moet spontaan denken aan "stop de tijd" van Marco Borsato, denk dat dat heel toepasselijk is op jullie.
Dikke knuffel ...

Gepost door: Bollewietje | 07-10-10

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.