29-01-11

Een poging om tot rust te komen...

Het zijn harde tijden....het enige wat wij kunnen doen is ondergaan...en proberen om alles wat op een rijtje te zetten, om even wat frisse lucht te krijgen en wat rust in ons hoofd.

Strand 2 jackie o.JPG

 

 

Strand Jackie O.JPG

09:06 Gepost door katrien in Jackie O, Mama, Mezelf | Commentaren (7)

Commentaren

Ik kwam hier even bijlezen want het was heel lang geleden. Maar wat sneu te horen dat het zo slecht gaat met je mama. Het is wel een heel sterke dame he. Als ik je alvast met een virtuele steun een beetje extra kracht kan geven ... dan doe ik het via deze weg.
PS: een schattig beestje Jacky O en zeg wat je wilt, op zulk kussen wil ik ook wel liggen. Wie niet he.

Gepost door: Stefanie | 29-01-11

Reageren op dit commentaar

Ondergaan, ja.... heel erg dat dat het enige is wat je nu kan doen en dat je er voor de rest zo machteloos moet bijstaan! Ik wens jullie heel veel sterkte in het 'ondergaan' ...
Verzorg jezelf goed, anders hou je 't niet vol !

PS : Die eerste foto is zo goed!
Groetjes,
Tine

Gepost door: Tine | 31-01-11

Reageren op dit commentaar

Tine, die foto vond ik ook zo goed...genomen door ons Cato, (die zo graag een eigen fototoestel zou krijgen...) ze kan in de leer komen bij jou ;-)

Gepost door: happy(sewing bee) | 01-02-11

'k Wou ook zeggen als de anderen, zorg goed voor jezelf en neem af en toe tijd voor jezelf.
Ik had op het eind het gevoel dat ik depressief aan 't worden was , kon moeilijk iets uit handen geven omdat we wisten hoe het ging aflopen dus wou elk moment bij hem zijn...
Zo diep kun je zitten als je andere dingen niet meer toe laat.
Zo'n hondje brengt toch een lach en liefde in je leven ,hé?
Nog veel sterkte, Martine

Gepost door: Martine D. | 31-01-11

Reageren op dit commentaar

Martine, ik heb soms het gevoel alsof ik maar blijf doorgaan...op een kracht in mij, die ik niet kende, misschien adrenaline? En ja, die kleine hond brengt elke dag wel een lach op mijn gezicht...en ze geeft (en heeft) veel energie...

Gepost door: happy(sewing bee) | 01-02-11

Ik begrijp je volledig , ik had ook die kracht ,ging naar 't ziekenhuis, naar zijn huis, de was ,het kuisen van zijn huis, mijn huishouden, de opvang ....is het niet een beetje een vlucht ? Bezig blijven dan denk je zoveel niet na?
Als ik stil viel was ik aan 't huilen en alsmaar aan 't piekeren,onrustig.
Vlak na zijn heengaan werd ik ziek, een maand ziek geweest,precies of toen mocht ik pas ziek worden ,zo lang hij me nodig had niet.
Maar ja, je doet toch verder op zo'n moment, hé ? Je wil hen niet aan hun lot overlaten...
En nu met je dit te vertellen besef ik dat het toch nog diep zit en voel de tranen prikken.. Nog blijf ik druk bezig om niet teveel te denken,denk ik...
lieve groeten, Martine

Gepost door: Martine D. | 01-02-11

Reageren op dit commentaar

Heel leuke posts over je naaiwerk. ik kom hier vaker langs!

Gepost door: Katelijne | 01-02-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.