03-02-11

Ondanks alles....

Ondanks de nachtmerrie waarin wij momenteel leven, ondanks het zware besef dat aan alles een einde kan/zal/moet komen , ondanks de stille, serene sfeer op palliatieve zorgen...lachen wij nog...

Is dat niet vreemd? Mag dat wel...?

Ik weet het niet, maar ik weet wel dat ik vanochtend samen met mijn papa (de rots) de slappe lach kreeg op de gang in het ziekenhuis en als ik er nu aan terug denk, krullen mijn mondhoeken weer...een eerder cynische uitspraak van mijn pa deed ons daar nog net niet bulderen van het lachen...

Ja, ondanks alles lachen wij nog eens.

12:47 Gepost door katrien in Mama | Commentaren (7)

Commentaren

blij dat te lezen, het kan maar deugd doen!

Gepost door: beatrijs | 03-02-11

Reageren op dit commentaar

Een mens heeft ergens een uitlaatklep nodig hé, al lijkt het achteraf zo onnozel. Schaam je er niet om, het is teken dat je het nodig hebt!
Groetjes

Gepost door: Bollewietje | 03-02-11

Reageren op dit commentaar

Sterkte. Ik denk aan jullie. Maar lachen moet je altijd blijven doen! (of toch proberen)

Gepost door: Lien | 03-02-11

Reageren op dit commentaar

Kan zo deugd doen, eens goed lachen ,dit moment zal je ook bij blijven. Om je er aan op te trekken als het eens moeilijk gaat, ben blij voor je.
Groetjes, Martine

Gepost door: Martine D. | 05-02-11

Reageren op dit commentaar

Momenteel ligt het zo dicht bij elkaar ook...ene moment moet ik (glim)lachen, het andere moment stromen de tranen ...

Gepost door: happy(sewing bee) | 06-02-11

Reageren op dit commentaar

Het is dat wat het zo vermoeiend maakt , al die emoties die zo dicht op elkaar liggen.
Ik had bijna een schuldgevoel hebben als ik eens kan lachte maar toch hadden we dat ook eens nodig.
En tranen zullen er nog veel vallen....kan niet anders...
Ik wens je nog veel sterkte en samenzijn met je ma en pa
'k Sla mijn armen om je heen...Martine

Gepost door: Martine D. | 06-02-11

Reageren op dit commentaar

ben al de ganse dag in tranen voor je mama, lieveke.. het spijt me zo te moeten horen dat het voorbij is..ik kan me niet voorstellen hoe het moet voelen voor je, het verdriet moet enorm zijn. Haar pijn is weg, maar nu moeten jullie zonder haar verder en dat doet ongetwijfeld ook verschrikkelijk veel pijn. Ik ben er niet goed van.
Een hele dikke welgemeende knuffel van hieruit.

xxx Hilde

Gepost door: hilde | 10-02-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.