17-02-11

Gebukt onder mijn verdriet

"Gebukt gaan onder verdriet" is een term die ik nu pas echt begrijp...erger nog, bij mij is het letterlijk zo...om één of andere reden helt mijn hoofd over naar links en staar ik de verte in met steeds maar dat scheve hoofd.....ik leef in een roes, doe alles automatisch.

Nooit, had ik kunnen verwachten hoeveel pijn het doet, op geen enkele manier had ik dit kunnen inschatten.

De eenzaamheid, het niet kunnen bevatten wat dat nu eigenlijk wil zeggen, "nooit meer mijn mama zien".

Wij hangen als familie dezer dagen, enorm aan elkaar en die warmte doet me deugd. Maar het is zo diep, zo overheersend...zo echt. Ook al leef ik in een roes, het is allemaal echt.

Woensdag 9/2 om 23.20 verliet mama ons, mijn papa, zus en ik hebben haar vastgehouden, 14 uur lang en ze wist dat we bij haar waren, maandag 14/2 hebben wij een enorme emotionele afscheidsdienst gehouden, waar zoveel tranen vloeiden en mooie muziek zoals Elvis en Beyonce met Ave Maria, het was zo triest en ook zo mooi...

Alle mannen, ook mijn 10 jarige zoon in zelfde strak pak...mijn mama zou geknikt hebben ...met een glimlach...

Hoe ik ooit weer mezelf zal worden..., dat vraag ik me af, kan ik ooit weer lachen zonder die stekende pijn op de achtergrond? Ik vraag het me zo af...

Lieve mama, ik hou eeuwig van je.

17:41 Gepost door katrien in Mama | Commentaren (4)

Commentaren

Ik leef zo met je mee ,weet als geen ander hoeveel pijn het nu doet. Ik liep ook zo...gebukt van de pijn,het gevoel je te moeten voortslepen.
Je kan het je niet voorstellen dat je ooit weer zal lachen maar het is wel zo maar het verdriet blijft wel op de achtergrond en kan opeens de kop op steken,zomaar uit het niets(ik spreek voor mezelf ,hoe ik het ervaar)
Je moet het zelf meegemaakt hebben om te weten....
Nog veel sterkte,mijn armen om je heen ...
Groeten ,Martine

Gepost door: Martine D. | 18-02-11

Reageren op dit commentaar

Lieve Martine,
het is juist wat je zegt, je moet dit zelf meegemaakt hebben om te weten hoeveel pijn het doet.
Ik mis haar zo erg...

Gepost door: happy(sewing bee) | 18-02-11

Reageren op dit commentaar

Inderdaad,ik kan het niet beter verwoorden dan Martine,
je moet het zelf hebben meegemaakt.
Je moet "dit" verdriet hebben gevoeld,dan pas kun je mekaar begrijpen,dan pas versta je dat verdriet lichamelijk pijn kan doen. Het is nog zo "vers"
Het betert........,het geraakt zeer langzaam op de achtergrond,soms denk je zelfs dat het weg is......
Het wordt draagbaar.
Dikke knuf,
Fran

Gepost door: franny | 19-02-11

Reageren op dit commentaar

Oh nee, wat erg voor jullie. Ik wens je heel veel sterkte om samen met de rest van de familie, het verdriet om het heengaan van je mama een plaatsje te geven in jullie leven.
Mijn innige deelneming.

Gepost door: Stefanie | 20-02-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.