23-02-11

Ik doe mijn best...

Ik doe mijn best...ik doe mijn best om niet overal te gaan wenen, om niet te gaan schreeuwen als er een oude trage vent voor me rijdt in het verkeer , om rustig te luisteren als half-vreemden hun kwaaltjes uit de doeken doen tegen mij (liefst van al zou ik zeggen "hou je mond, jij hebt nog niks meegemaakt")

ik doe mijn best om de was uit de machine te halen, ik doe mijn best om de kleine in bad te steken ..ik doe ook mijn best om luide hysterische huilbuien, die ik meestal krijg, alleen in mijn auto, te verdoezelen...zonneklep naar beneden en aan de lichten doe ik alsof ik iets zoek in mijn handtas, terwijl de tranen uit mijn ogen zeiken in die handtas. Ik doe mijn best om niet luid te gaan vloeken als er mij iets tegensteekt...om één of andere reden ben ik licht ontvlambaar. Ik dwing mezelf om dingen te gaan planten in mijn moestuin, maar weet niet of ik me nog kan herinneren wat het zal worden, ik dwing mezelf om 3 lappen stof te kopen om zomerrokjes te gaan naaien voor Gloria, maar verder dan de lappen op tafel leggen, kom ik niet.

Ik doe mijn best om , als ik 's avonds in het donker, de hond uitlaat, niet te gaan roepen naar mijn mama, die zogezegd boven zou zijn...een sterretje of een wolk, of ik weet niet wat ze ons allemaal willen wijsmaken. Maar àls ik ga schreeuwen in de straat zullen de buren denken "ze slaat door, vooruit geef haar snel 3 temesta's en een zakdoek"... Of ik denk haast luidop "mama, geef me nu toch een teken..."Het enige teken wat ik krijg is een kraai met een schorre stem.....

Ik doe mijn best om verder te leven maar het gaat gewoon even niet goed. Het gaat zelfs f*cking slecht.

12:45 Gepost door katrien in Mama, Mezelf | Commentaren (3)

Commentaren

ik doe mijn best om je te begrijpen, je schrijft wel mooi

Gepost door: marlon | 23-02-11

Reageren op dit commentaar

Doen we niet teveel ons best ..om het voor anderen niet te moeilijk te maken ?
Als het niet goed gaat ,dan gaat het niet goed..daar kan je niets aan doen ..
Ik had dat ook, hun monden bewogen maar ik hoorde ze niet, was boos op alles en iedereen...werd ziek..
Ik ben nogal een emotionele en ik kon mij toch ook veel niet houden en huilde dan maar..men wist zich soms geen houding te geven maar wat kon mij dat schelen op dat moment? Ik was mijn vader kwijt na een jaar waar we hem zagen afzien.
Nu nog soms (hij overleed in juni 2009) kan ik huilen omdat ik bij hem wil gaan en maar niet weet waar ik hem kan vinden, hij is er niet meer en op dat moment krijg ik precies pijn in mijn maag en hart en de tranen komen dan ook.
Zoals ook nu, nu ik je pijn en verdriet lees komt alles terug..
Door mijn gezin en mijn beroep (onthaalmoeder) ben ik stilaan weer gaan lachen en minder kwaad gaan zijn op anderen ...
Maar zoals ik het ervaar..mijn hart is voor altijd gebroken.
Lieve groeten ,Martine

Gepost door: Martine D. | 23-02-11

Reageren op dit commentaar

... en ik doe mijn best om de juiste woorden te vinden.... maar die zijn er niet ! Al begrijp ik je gevoelens echt wel...
Wij kunnen je enkel maar heel veel sterkte toewensen en hopen dat je terug je weg vind in je leven naar een heel klein beetje geluk, zodat je binnenkort toch weer eens een glimlach op je gezicht kan toveren en terug het gevoel hebt dat je leeft...
Groetjes,
Tine

Gepost door: Tine | 24-02-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.