26-02-11

Ondanks alles, part 2...

Ik ving eens een zinnetje op in een film..."als je in de put zit, is de enige weg die naar boven".

En dat klopt...na een dikke twee weken, bijna non-stop wenen, zie ik voor het eerst een lichtpuntje, een beetje kracht om te leren leven met het verlies van mijn mama. Ik zie haar voor me en ze knikt goedkeurend....Mijn mama was zo'n doorzetter, zo iemand waarvan je denkt, hoe doet ze het toch, hoe blijft ze er zo goed uitzien, hoe gaat ze steeds maar weer verder?

Het is mijn kleine lieve Gloria die me die kracht gaf...door gewoon te zijn wie ze is...

P1030281.JPG

10:08 Gepost door katrien in Mama, Mezelf | Commentaren (3)

Commentaren

Ik ben blij voor je...beetje bij beetje kom je er wel , kindjes beseffen het niet maar ze geven je onbewust alle steun die je zo nodig hebt.

Groeten ,Martine

Gepost door: Martine D. | 26-02-11

Reageren op dit commentaar

Martine, ook al krijg je na een paar geluksmomenten de terugslag, het was hoopgevend dat het iets beter aanvoelde...maar het is nog zo vers en vooral zo erg waar. Geen hoop meer, ook al was die nog zo klein, alles was beter dan dit....

Gepost door: happy(sewing bee) | 28-02-11

Reageren op dit commentaar

Ik weet het, ik had ook alles liever dan hem niet meer te hebben-het was zo dubbel.
Langs de ene kant mochten we hem niet zo laten afzien maar wat was de andere zijde ? Hem nooit meer zien?
Daar waren we niet klaar voor - daar ben je nooit klaar voor.
In 't begin was ik een wrak -vluchtte mijn huis uit ,alles om er niet aan te moeten denken én druk bezig blijven - zo heb je geen tijd om na te denken.Ben soms nog zo bezig.
De avonden en nachten waren het ergst -dan doe je niets anders dan denken.
Eerst had ik zo'n moment dat jij nu had ,even een geluksmoment-dan weer de terugslag. Later komen er nog geluksmomenten én terugslagen. Bij mij zat er dan al eens wat meer tijd tussen de geluksmomenten en terugslagen.
Maar nu nog kan er een terugslag zijn en dan denk ik aan alles wat hij doormaakte en zit ik weer even heel diep.
Gaat dit ooit wel over? Het moet niet van mij,hij was mijn vader ,ik wil hem niet vergeten.
Het er niet meer zijn vind ik het ergste gemis -ik wil soms iets zeggen aan hem maar waar moet ik heen ?
Dat gevoel ,begrijp je. Iedereen die iemand verloor zal dit misschien zo voelen. Nooit gedacht dat ik het zo moeilijk zou gehad hebben.

Gepost door: Martine D. | 28-02-11

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.