26-02-11

Ondanks alles, part 2...

Ik ving eens een zinnetje op in een film..."als je in de put zit, is de enige weg die naar boven".

En dat klopt...na een dikke twee weken, bijna non-stop wenen, zie ik voor het eerst een lichtpuntje, een beetje kracht om te leren leven met het verlies van mijn mama. Ik zie haar voor me en ze knikt goedkeurend....Mijn mama was zo'n doorzetter, zo iemand waarvan je denkt, hoe doet ze het toch, hoe blijft ze er zo goed uitzien, hoe gaat ze steeds maar weer verder?

Het is mijn kleine lieve Gloria die me die kracht gaf...door gewoon te zijn wie ze is...

P1030281.JPG

10:08 Gepost door katrien in Mama, Mezelf | Commentaren (3)

23-02-11

Ik doe mijn best...

Ik doe mijn best...ik doe mijn best om niet overal te gaan wenen, om niet te gaan schreeuwen als er een oude trage vent voor me rijdt in het verkeer , om rustig te luisteren als half-vreemden hun kwaaltjes uit de doeken doen tegen mij (liefst van al zou ik zeggen "hou je mond, jij hebt nog niks meegemaakt")

ik doe mijn best om de was uit de machine te halen, ik doe mijn best om de kleine in bad te steken ..ik doe ook mijn best om luide hysterische huilbuien, die ik meestal krijg, alleen in mijn auto, te verdoezelen...zonneklep naar beneden en aan de lichten doe ik alsof ik iets zoek in mijn handtas, terwijl de tranen uit mijn ogen zeiken in die handtas. Ik doe mijn best om niet luid te gaan vloeken als er mij iets tegensteekt...om één of andere reden ben ik licht ontvlambaar. Ik dwing mezelf om dingen te gaan planten in mijn moestuin, maar weet niet of ik me nog kan herinneren wat het zal worden, ik dwing mezelf om 3 lappen stof te kopen om zomerrokjes te gaan naaien voor Gloria, maar verder dan de lappen op tafel leggen, kom ik niet.

Ik doe mijn best om , als ik 's avonds in het donker, de hond uitlaat, niet te gaan roepen naar mijn mama, die zogezegd boven zou zijn...een sterretje of een wolk, of ik weet niet wat ze ons allemaal willen wijsmaken. Maar àls ik ga schreeuwen in de straat zullen de buren denken "ze slaat door, vooruit geef haar snel 3 temesta's en een zakdoek"... Of ik denk haast luidop "mama, geef me nu toch een teken..."Het enige teken wat ik krijg is een kraai met een schorre stem.....

Ik doe mijn best om verder te leven maar het gaat gewoon even niet goed. Het gaat zelfs f*cking slecht.

12:45 Gepost door katrien in Mama, Mezelf | Commentaren (3)

17-02-11

Gebukt onder mijn verdriet

"Gebukt gaan onder verdriet" is een term die ik nu pas echt begrijp...erger nog, bij mij is het letterlijk zo...om één of andere reden helt mijn hoofd over naar links en staar ik de verte in met steeds maar dat scheve hoofd.....ik leef in een roes, doe alles automatisch.

Nooit, had ik kunnen verwachten hoeveel pijn het doet, op geen enkele manier had ik dit kunnen inschatten.

De eenzaamheid, het niet kunnen bevatten wat dat nu eigenlijk wil zeggen, "nooit meer mijn mama zien".

Wij hangen als familie dezer dagen, enorm aan elkaar en die warmte doet me deugd. Maar het is zo diep, zo overheersend...zo echt. Ook al leef ik in een roes, het is allemaal echt.

Woensdag 9/2 om 23.20 verliet mama ons, mijn papa, zus en ik hebben haar vastgehouden, 14 uur lang en ze wist dat we bij haar waren, maandag 14/2 hebben wij een enorme emotionele afscheidsdienst gehouden, waar zoveel tranen vloeiden en mooie muziek zoals Elvis en Beyonce met Ave Maria, het was zo triest en ook zo mooi...

Alle mannen, ook mijn 10 jarige zoon in zelfde strak pak...mijn mama zou geknikt hebben ...met een glimlach...

Hoe ik ooit weer mezelf zal worden..., dat vraag ik me af, kan ik ooit weer lachen zonder die stekende pijn op de achtergrond? Ik vraag het me zo af...

Lieve mama, ik hou eeuwig van je.

17:41 Gepost door katrien in Mama | Commentaren (4)

10-02-11

Vaarwel mama

Vaarwel lieve mama...

 

Wat doet het pijn, nog veel meer dan ik ooit had durven denken....

21:21 Gepost door katrien in Mama | Commentaren (9)

03-02-11

Ondanks alles....

Ondanks de nachtmerrie waarin wij momenteel leven, ondanks het zware besef dat aan alles een einde kan/zal/moet komen , ondanks de stille, serene sfeer op palliatieve zorgen...lachen wij nog...

Is dat niet vreemd? Mag dat wel...?

Ik weet het niet, maar ik weet wel dat ik vanochtend samen met mijn papa (de rots) de slappe lach kreeg op de gang in het ziekenhuis en als ik er nu aan terug denk, krullen mijn mondhoeken weer...een eerder cynische uitspraak van mijn pa deed ons daar nog net niet bulderen van het lachen...

Ja, ondanks alles lachen wij nog eens.

12:47 Gepost door katrien in Mama | Commentaren (7)

29-01-11

Een poging om tot rust te komen...

Het zijn harde tijden....het enige wat wij kunnen doen is ondergaan...en proberen om alles wat op een rijtje te zetten, om even wat frisse lucht te krijgen en wat rust in ons hoofd.

Strand 2 jackie o.JPG

 

 

Strand Jackie O.JPG

09:06 Gepost door katrien in Jackie O, Mama, Mezelf | Commentaren (7)

26-01-11

Niet goed.

Neen, het gaat niet goed...

Mijn lieve mama is sedert dinsdag opgenomen in het ziekenhuis...kamer 501... op palliatieve zorg maar ze doet alsof ze in een hotelkamer ligt...she is a tough lady...

Dit zijn de rotste dagen uit mijn leven.

11:04 Gepost door katrien in Mama | Commentaren (5)