11-10-10

Lovely life?????

Waarom ik mijn blog "my lovely life" heb genoemd weet ik vandaag niet meer. Want zo "lovely" is het nu echt niet. Ik had gewoon beter "real life sucks" of nog beter "very shit&fucking hard life" of zo gekozen...Maar de eeuwige optimist in mij koos voor iets "zonnigs en happy"...

Vandaag is zo'n dag waarop ik mezelf weer een schop onder mijn kont moet geven...dingen doen, achter mijn naaimachine kruipen, lijstjes maken met "things to do" zoals : was ophangen, brood bakken, strijken, dweilen , en vooral niet nadenken....en één voor één doorstreep ik dan het lijstje. En hopen dat het snel avond is want ik wil mijn kinderen rond mij, mijn man bij mij...en wegkruipen onder een dekentje en mijn verstand op nul zetten ...

Herfst in mijn hoofd en rond mij...

P1030070.JPG

En het valt met niets tegen te houden...

 

11:57 Gepost door katrien in Mama, Mezelf | Commentaren (2)

03-10-10

Mama

Elke zondag komen mijn ouders op bezoek...sedert mama hervallen is van kanker is dit een soort traditie geworden...rond een uur of vier, ...Je kan er bijna je klok op gelijk zetten....De grijze auto stopt...een autodeur slaat dicht en dan wat later nog één...nu de zondagen nog betrekkelijk warm zijn, zitten we nog in de tuin...

Mama sedert deze week altijd in de rolstoel...zelfs de korte afstand naar de tuin lukt al niet meer om te stappen...de botkanker zoekt zonder genade zijn weg en sleurt alles wat in de weg kan staan omver ...dat beetje kracht wat ze nog had in de benen...is ook al weg. Opzij, opzij, opzij...maak plaats ,maak plaats , maak plaats...we hebben ongelofelijke haast....

Soms denk ik dat ik nog vanalles wil zeggen tegen mijn mama...maar de woorden blijven steken in mijn keel...we waren nooit grote praters over "gevoelens" en mama negeerde liever alle moeilijkheden op haar weg dan erover te praten...maar ik respecteer dat, wij respecteren dat....En het heeft een reden dat mama alle zware gesprekken onmiddellijk een andere richting uitstuurt...een luchtig ommewegje.

Toch wil ik nog even zeggen...dat ik sterk zal zijn als het einde er zal zijn. Ik zal zorgen voor papa en voor mijn zus en voor de kinderen die veel verdriet zullen hebben...ik zal zorgen dat je begrafenis in stijl zal gebeuren ,...zoals jij bent...en pas later , als de tranen droog zijn...zal ik wenen...want ik hou van je mama...Heel veel.

20:37 Gepost door katrien in Mama | Commentaren (3)

13-09-10

A room with a view

Mijn mama wordt vandaag 67...we stelen tijd, we hebben geluk. Vorig jaar wisten we niet zeker of we nog een verjaardag samen kregen...ik kan nu een enorme triest stuk neerpennen maar op zo'n mooie dag , bungelend tussen laatste zomerdag en eerste herfstdag wil ik alleen maar gelukkig zijn. Wil ik niet vooruit denken en al zeker geen trieste woorden neerpennen.

Moeilijk is dat niet...ik kijk eens rond me...en zie dit,

P1020924.JPG

En als ik buiten kijk, zie ik dit....

P1020927.JPG

En dit

P1020926.JPG

En dan kan ik er weer tegen...en ik denk niet vooruit, want over enkele weken moet ik een 6 tal maanden op kale takken kijken en word ik niet meer blij van het uitzicht en dan moet ik veel geduld hebben tot er weer blaadjes aan de bomen staan...en heb ik nog een mama, dan?

 

 

 

10:21 Gepost door katrien in Huis, Mama, Mezelf | Commentaren (2)

14-08-10

Zomerblues

Ik voelde het vanmorgen en ik werd er direct onrustig door...de zomer verdwijnt, de lucht is al kouder en vochtiger en het is vooral de geur die anders is...geen zomergeur meer. Andere jaren verwelkom ik de herfst met open armen, die knusse gezelligheid die terugkomt, warme chocolademelk na een boswandeling, stoofpotjes op het vuur...nieuwe jassen en andere kleuren...maar deze keer niet. Ik wil de zomer vasthouden, ik wil nog eindeloos veel keer ontbijten op mijn terras en nog zoveel avonden met citonellakaarsjes en een glas wijn, babbelen met mijn man, over niks bijzonders of juist wel.

En ik wil de kinderen rond me..ik heb geen zin in boeken kaften en boterhammen smeren en drankjes inpakken en al helemaal niet in stinkende turnzakken en geld voor soepbonnetjes...

Mijn mama koopt een dure winterrok en reeds een nieuwe jas en ik denk stil bij mezelf, als ze het nog maar aan kan doen....

 

09:56 Gepost door katrien in Mama | Commentaren (1)

04-08-10

En der is niks meer aan te doen...

Mijn mama heeft kanker...dat zei ik reeds. En ze heeft enkel nog de tijd die rest...de dagen zijn geteld. Het is ook niet de eerste keer dat ze kanker heeft, neen, het is de 4e keer. Een dikke 10 jaar geleden borstkanker links, 7 jaar geleden borstkanker rechts, 3 jaar geleden schildklierkanker en sedert een jaar, botkanker met uitzaaiingen naar de longen...9 maanden chemo brachtten enkel verlenging maar geen beterschap, geen hoop en al zeker geen genezing. Vandaag was het "dokterdag" voor mama...en de diagnose wisten we al "er is niks meer aan te doen". Geen pillen, geen bestraling en zeker geen chemo meer. Na het bezoek aan de dokter, afspraak onder mijn kersenboom in de tuin...mijn zus en ik en de kinderen zaten te wachten tot ze kwamen...mijn ouders...nu nog allebei, straks zal papa alleen zijn.

Mama zei "ik moet niks meer doen, ik ben op mijn gemak, enkel pillen nemen tegen de pijn en proberen tijd te rekken". En dat was het....meer woorden werden er niet gesproken over kanker en het einde...we dronken wijn en lachten om de kinderen en om flauwe grapjes en dat is het. Want er is niks meer aan te doen.

En ja, wij zijn bang voor de tijd die komen gaat en waar we doorheen moeten en ik ga mijn mama zo ontzettend missen maar als ik één iets geleerd heb, de voorbije 11 maand dan is het wel dat elke dag een geschenkje is en als dat dan ook nog een goeie dag is, dan mag je in je handjes knijpen.

20:41 Gepost door katrien in Mama | Commentaren (2)

25-07-10

Donkere gedachten en zalige zomeravonden

Wat hou ik van de zomer...de avonden zijn lang en licht, alles lijkt makkelijker en we eten helemaal anders. Liefst van al eet ik buiten op ons zalige terras aan de keuken, het is overdekt dus een spatje regen of zelfs een flinke bui houdt mij niet tegen om buiten te zitten, je zit er (meestal) uit de wind en we hebben een prachtig zicht op het groen rondom ons...een echte plek om tot rust te komen om een glaasje te drinken en gesprekken te voeren. Soms zijn die gesprekken zwaar beladen...(het is tenslotte niet allemaal rooskleurig in mijn leven) en we praten er voorzichtig over de kanker van mama ...er vloeien tranen en we zijn bang voor de komende tijd...we weten dat we haar gaan verliezen en dat is een zware last. Toch plukken we de dag...we kunnen niet anders.

We leven met de dag, we leven nu, we houden de herinneringen vast en genieten van het "zijn". Zo is het dragelijk want veel nadenken is nu echt " not done." En genieten van de zomer moet samen gaan met heerlijke etentjes, met drankjes en hapjes en lieve mensen erbij en dat deden wij, gisteravond..een heerlijke zeevruchtenschotel , thuis geleverd met de koelwagen, van een viszaak uit Nieuwpoort...met witte wijn en een stokbroodje erbij.

fruits de mer.JPG

 

13:13 Gepost door katrien in Mama | Commentaren (0)