27-09-10

Strandvoeten

Zaterdagnamiddag ging ik in het gezelschap van mijn zoon boodschappen doen...ik rij nogal graag eens over de grens voor de boodschapjes, mijn kinderen houden enorm van pindakaas en vla en dat vind je dus vooral in Nederland...in een 50 tal minuutjes zijn wij bij de dichtst bijzijnde Albert Heyn en terwijl de dochtertjes gezellig bij papa bleven gaan Midas en ik graag samen op stap. Mijn enige zoon, het is zo'n speciaal kind...zo'n lieve jongen ,gevoelig, attent, behulpzaam en vooral een compagnon...ten eerste praat hij de ganse auto-rit...hij zwijgt geen minuut en deelt alles wat in hem op komt...zo wist hij me te vertellen " Dat hij het zo jammer vindt dat papa in de zomer niet graag naar het strand gaat...maar ja, eigenlijk zie je dat al waarom hij niet graag naar het strand gaat, hij heeft echt geen strandvoeten."

Ik onderduk dan een schaterlach..gewoon, omdat ik niet wil dat hij stopt met vertellen...het lachen zou hem misschien afschrikken om verder te babbelen..."Bij sommige mensen zie je direct dat ze strandvoeten hebben..."

Ik weet nog steeds niet echt wat strandvoeten zijn maar ik had er echt een binnenpretje over.

Vervolgens zei hij me nog dat er dikwijls meisjes op de speelplaats komen vragen of hij het wil "aanmaken"...Ik snap dat wel, want Midas is een schoon kind, al zeg ik dat zelf...hij heeft een soort "coolheid" over zich en 10 jarige meisjes vallen daar voor...maar toen ik vroeg wat hij dan als antwoord geeft aan die meisjes, zei hij even cool; "Oh, dan zeg ik dat ik even bezig ben aan het voetballen of dat ik bezet ben."

"Maar", zei hij : " Ik bedoel dan wel "bezet" zoals in de wachtkamer van de dokter hé...niet bezet met een ander meisje hoor...of zoals bezet op het toilet.." Toen ik vroeg wat hij dan als antwoord geeft als hij op het toilet zat, zei hij zonder blikken of blozen, " Mama , als ze kloppen op school op mijn toiletdeur zeg ik altijd, kom binnen"...

Waarop hij onbedaarlijk begon te lachen...wel daar word ik nu vrolijk van sè...

P1020276.JPG

 

22:22 Gepost door katrien in The Kids | Commentaren (0)

22-09-10

Alle goeie dingen bestaan uit 3...

En dus gaan we vandaag Midas prijzen...

Middelste kind, heel gevoelig , behulpzaam, soms eens opvliegend en koppig zoals zijn vader, de schat... maar bovenal een echte man in huis....

Voetbal is zijn passie en hij kan er wat van...niet dat we denken dat we nieuwe Beckham of Lukaku onder ons hebben...neen, wij zijn redelijk realistisch op dat vlak...maar hij shot boven het gemiddelde tegen het balletje...

tn_CSC_0057.jpg

tn_KVO-BRUSSELS 015.jpg

tn_CSC_0075.JPG

Wees maar zeker dat ik trots op hem ben!

 

 

 

09:30 Gepost door katrien in The Kids | Commentaren (0)

17-09-10

Ons kleintje...

Gloria...wat een schatje toch....mijn kleintje...ze maakt ons leven zoveel mooier en ze verzacht de scherpe kanten...sedert enkele dagen is ze helemaal in de ban van "kleuren en tekenen"...

P1020935.JPG

P1020943.JPG

 

P1020941.JPG

 

15:43 Gepost door katrien in The Kids | Commentaren (2)

15-09-10

Langzaam....

Ik hou niet van klagers...en zage-mensen...en mensen die altijd ergens pijn hebben en dat dan uitvoerig gaan beschrijven. De meest kleine ongemakjes gaan bespreken...wacht, ik geef een voorbeeld, zo ken ik iemand , die eerst zo enorm kon doorgaan over het feit dat ze niet snel zwanger was toen ze dat wou...dat begrijp ik nog volkomen, zelf was ik ook heel ongeduldig en teleurgesteld als de test negatief was ..maar...toen ze zwanger was bleef het geklaag verder duren, het werd zelfs erger. Zooo moe en zooo zwaar en zoooo lastig.

Hummm, daar werd ik al wat kregelig van, ja ik heb 3 x het hele traject doorlopen en dan weet je wel dat het niet altijd roze wolken zijn waar je op zit. Eens de baby er was hield het klagen steeds verder aan, over de slapeloze nachten, de pijnlijke tepels, het bezoek die te lang bleef en ook over haar bloedingen (yak) die maar niet ophielden...en eigenlijk is er voor haar elke dag wel wat te klagen..over het oudste kind ( tegenspreken) het middelste kind (koppig tot en met!)  en de baby (ik kan niks doen overdag want ze weent te vaak!!!)....al dat geklaag over je eigen kinderen ..daar ben ik ook niet zo'n fan van...pas op..ik doe het ook wel eens hoor, tenslotte werken ze soms serieus op mijn zenuwen...Cato bijvoorbeeld...man,man , wat moet ik geduld hebben met dat kind...

Sedert 1 september zit ze in het eerste middelbaar (high school) zoals zij het noemt...en aangezien wij nogal "op de buiten" wonen en geen high school hebben in de onmiddellijke omgeving moet ze dus 2 bussen nemen. De wekker loopt dus vroeg af...en dan begint het. Het kind speelt elke morgen een "oscarwaardige" rol in een "slowmotionfilm"...je gelooft het niet als je het niet met je eigen ogen ziet maar Cato kan echt alles t.r.a.a.g doen.

Opstaan...heel traag het donsdeken wegslaan.....één been uit bed, half rechtkomen...heeeeeeeeeeeeeeeeeeel traag bewegend naar de klokradio en die zeeeeeeeeeeeeeeeeeer langzaam uitzetten. Schuifelen naar het toilet en daar eindeloos blijven zitten (met ogen dicht want dat heb ik gezien toen ik kolerig de deur opentrok omdat het niet vooruit gaat). Slenteren naar de badkamer...eerst staren naar het spiegelbeeld en blijven staren, en zo gaat dat maar verder...ontbijt gaat ook al zo langzaam en ik lijk wel een opgedraaid duracelkonijntje die steeds maar zegt "voortdoen" en "doorgaan" en "hup hup Cato"...

Maar wat ik nog het meest verbazende vind..is het aantrekken van All stars in slowmotion...er gaat wel 7 minuten tijd inzitten, zo schat ik...en zo langzaam dat die veters tussen haar vingers tot strikken worden geknoopt..ik wist niet dat dat bestond...en zo verloopt elke morgen hier ....gelukkig is het zo'n heerlijk kind, ik kan het haar nog net vergeven...maar misschien koop ik haar toch een paar schoenen zonder veters...dan kunnen we zeker 7 minuten langer slapen...

P1020767.JPG

 

09:52 Gepost door katrien in The Kids | Commentaren (2)

28-08-10

Over waarmee wij de laatste vakantiedagen vulden...

Eerst en vooral wil ik haar bedanken...door haar ben ik beginnen naaien èn bloggen...dankjewel very vixi!

Leuven zal te ver zijn maar petit bazaar in Gent wil ik toch proberen!

Wat deden wij nog allemaal, de laatste vakantiedagen...

Ik heb een kleedje afgewerkt! Het eerste in feite...het groene wat ik eerder postte was uiteindelijk te klein...met een nieuw patroontje van Burda, een kleedje in A-lijn voor beginners is het uiteindelijk gelukt en het ziet er goed uit...heb de lat voor mezelf iets hoger gelegd en er een rits ingenaaid.

P1020773.JPG
P1020774.JPG
Voor de rest ben ik ingeschreven voor de naaicursus!!! 2 september begin ik eraan...ik vind het zo spannend!!!
De moestuin doet het fantastisch, gisteren "sla uit den hof" gegeten, super!!!
En alles groeit als kool!
P1020778.JPG
Gloria is de laatste tijd enorm aan het veranderen...ze kan zich steeds beter uitdrukken en begint met korte zinnetjes te spreken...ze weigert nog steeds om haar broer bij naam te noemen en blijft hem met "Bloeeee" aanspreken, als ze Cato nodig heeft roept ze "Coetooooo" na lange tijd enkel "Totooo" te roepen. Ze kan enorm bazig zijn en alles moet zoals zij het wil...een kleine directrice...
Ik bakte nog een zalig chocoladebrood waarvan u de resten nog kan zien hangen aan de kleine haar mond...
P1020781.JPG

 

09:54 Gepost door katrien in Huis, Moestuin, Naaien, The Kids | Commentaren (3)

23-08-10

Van Bumba en Rihanna...

Pas op, want dat is goed voor mijn blog... maar ons leven wordt hier steeds interessanter ...met drie kinderen is het haast nooit stil in huis behalve 's nachts. En door het grote leeftijdsverschil ben ik verplicht zowat overal van op de hoogte te zijn. Van Bumba (die clown met zijn belachelijk geel kleed) tot Rihanna (zangeresje met dagelijks wisselende haarkleur, die het ene na het andere hitje uit haar gouden keeltje perst)..Je ziet ,ik ben op de hoogte...jaja, ik ken mijn wereld... De één staat hier te dansen of beter gezegd "een move" uit te proberen op hiphop, de ander doet de kabouterdans...Maar bovenal vind ik hun uitspraken en gedachten en hoe zij bezig zijn met hun imago (haha!) heel boeiend.

Cato noemt zichzelf sedert ze 12 werd "een volwassen kind"...en zo moeten wij haar ook behandelen. Dat dat nogal ingewikkeld is kan ik misschien beter met een voorbeeldje illustreren...'s morgens wil Cato een eerste Bh kopen (van hello kitty en niet dat het nodig is maar kom) in de H&M maar 's middags speelt ze met haar playmobil ventjes en gaat ze op de loop met die mannetjes onder haar oksels geklemd terwijl Gloria krijsend achter haar aan loopt, want die wil ook met die playmobil-dinges spelen. Twee zusjes, maar ze zijn bezig met totaal verschillende dingen...Midas zit er tussenin, de moeilijkste rol, het middelste kind...maar een rots in de branding...

Nu het schooljaar eraan komt maakten we een afspraak bij de kapper en het resultaat mag gezien worden!

P1020757.JPG
P1020756.JPG
We gaan nog wat meemaken als die twee eens echt puberen...daar krijgen we nu al voorproefjes van voorgeschoteld en ik hou mijn hart vast ,...en over een dikke 10 jaar kunnen we het nog eens herhalen met de kleine...jaja, het wordt nog boeiend hier!!

17:30 Gepost door katrien in The Kids | Commentaren (4)

17-08-10

En weer een jaartje ouder...

37 jaar staat er sedert de vroege ochtend op mijn teller...

Sta mij toe even te mijmeren , zoveel herinneringen om te koesteren...op kop zijn daar natuurlijk mijn lieve mannetje en de geboorte van 3 stuks kindertjes. Absoluut ook hoog in mijn lijstje is de stap die we gezet hebben met het bouwen van ons huis in een heel leuk straatje met veel groen,leuke buren en rust rondom ons. Ik zou nergens anders willen wonen op dit moment . Als ik nu naar de prijzen kijk van een stuk bouwgrond dat even groot is als het onze krijg ik buikpijn en angstzweet breekt me uit bij het idee dat mijn kinderen levenslange leningen zullen moeten aangaan om iets te kunnen kopen of bouwen...Wij hebben nog veel geluk gehad, de prijzen waren nog "normaal" 10 jaar geleden...Nog dingetjes om te onthouden zijn de reizen naar New York en Toscane..mijn twee absolute toppers qua reisbestemming...Toscane..dat voelt altijd een beetje als thuiskomen, zalige streek, lekker eten en Firenze is echt mijn favoriet. Ik kan niet wachten tot Gloria groot genoeg is om de lange rit en hete temperatuur aan te kunnen zodat we terug die kanten op kunnen reizen , dan nemen we weer een foto bij Neptunus, met haar erbij 

125_2570.JPG

 De vele leuke etentjes met mijn familie, fietsen met Gloria in het fietsstoeltje , dwalen door Brugge , lekker uit eten, een goed glaasje wijn , zien hoe mijn zoon een goal scoort, een warm bad na een koude dag , een boek vinden in de bib die ik al heel lang wou lezen, een spannende film in de bioscoop met mijn oudste dochter , een nieuw , blinkend tijdschrift bij de koffie , de sla en andijvie zien groeien in mijn moestuin ...allemaal dingetjes waar ik blij en gelukkig van word.

Soms is het goed eens stil te staan ....en te mijmeren...dan besef ik dat ik rijk ben...heel rijk.

 

13:36 Gepost door katrien in Mezelf, The Kids, Wij | Commentaren (3)