22-07-10

21 jaar....

Vandaag, prcies vandaag maar dan 21 jaar geleden, leerde ik mijn echtgenoot kennen...Nog net geen 16 was ik..niet te geloven, de tijd is voorbij gevlogen, de dagen werden maanden en dan jaren en nu spreken we al van 21 jaar...nog steeds brengt hij me aan het lachen, nog steeds kan hij me plagen zoals die eerste avond...vanochtend bracht hij me, geholpen door de 2 oudsten een ontbijtje op bed...met koffie en toast. Ik kreeg de tranen in mijn ogen en hij ook want hij begon snel de kinderen te plagen. Sowieso is dit voor ons allebei een moeilijke tijd, zowel mijn schoonmoeder als mijn eigen mama rekenen af met serieuze ziektes...mijn mama zal de strijd verliezen...de kanker is uitgezaaid, een jaar chemo bracht niks op...de kanker woekert en speelt de baas in haar lichaam. Misschien begrijpen mijn man en ik elkaar daarom zo goed, omdat we allebei met de zelfde vragen en twijfels en angsten zitten. Allebei zorgen en verdriet hebben over "ons mama".

Maar vandaag wil ik die zorgen eventjes opzij schuiven en heel danlbaar zijn om mijn lieve man, mijn kinderen, ons fijne huis, de beste plek om te wonen, volgens mij en vooral heel blij zijn met de dag.

Carpe diem.

09:14 Gepost door katrien in Wij | Commentaren (0)