13-05-12

♥Mama♥


Mama,

Waar dan ook in het paradijs...

Ik mis je xxx

4785143324268173_MwniZ411_c[1].jpg

20:37 Gepost door katrien in Mama | Commentaren (0)

09-02-12

Lieve Mama....

Het jaar is rond. Vandaag, precies een jaar geleden ....na een ongelijke jarenlange strijd tegen het kankerspook verloor je dat gevecht.Veertien uur lang hebben we naast je gezeten die 9e februari... Het is een jaar geleden dat ik je nog echt zag.  Dat is toch niet te vatten. En als ik erover nadenk, wat we tijdens dat jaar allemaal moesten verwerken, ik word er heel erg moe van .

Gisteren en vandaag voel ik me zwaar kut. Ja, ik heb toelating om zo'n woorden nu te gebruiken...En ik kan dan wel de hele week naaien tot en met, om maar bezig te zijn en om maar afleiding te hebben, de realiteit is net als het weer, deze dagen... ijskoud en soms erg zwaar om dragen. Maar weet je Mama...om één of andere reden doe ik net hetzelfde zoals jij altijd deed...doorgaan en vooral denken dat er véél ergere dingen zijn....afscheid nemen van je ouders hoort bij "het leven". Op dit moment moeten er moeders afscheid nemen van hun kind. En dat is pas verkeerd.

Ik mis je, ik droom ook zo vaak over je....en ook al is het wakker worden dan een beetje pijnlijk...ik kom je toch nog tegen. Met een zwaar hart zal ik vandaag witte roosjes zetten bij je graf, Mama.

Tu me manques ♥...

 

IMG_2652.jpg

 

07:04 Gepost door katrien in Mama | Commentaren (4)

24-01-12

Vintage foto's

Vintage foto's...ik heb er stapels van, ik vind ze prachtig, maar ik kan er ook hartzeer van krijgen. Steeds meer mensen die erop staan zijn dood en het enige wat rest zijn herinneringen en die foto's...Vorig jaar werd mijn mama vandaag opgenomen op palliatieve zorg...het was het begin van haar laatste reis...het maakt me triest en de tranen zitten dezer dagen nooit veraf...ik mis haar zo. Mijn mama was ook gek op deze foto's...daarom , als een soort eerbetoon....

Mijn overgrootmoeder(overleden) met haar kinderen, op het strand van Oostende met op de achtergrond het oude, prachtige casino, uiterst links is mijn grootvader, (overleden), het jongetje naast mijn overgrootmoeder is gestorven in een concentratiekamp in 1940-1945. deze foto is vermoedelijk van 1929.

Foto old Orlans0012.jpg

Op deze foto ook mijn overgrootmoeder met de vlag voor moeders en vrouwen van oorlogslachtoffers.

Foto old Orlans0001.jpg

Op deze foto mijn mama (overleden 9/2/2011) als kind ,op weg naar de kerk op zondagochtend met haar 2 tantes (overleden)

Foto old Orlans0011.jpg

Mijn mama met mijn papa en zijn vader (enkel mijn vader leeft nog)...

Foto old Orlans0002.jpg

 

20:13 Gepost door katrien in Mama | Commentaren (1)

10-08-11

En laat ons nog maar wat afzien....

2011...een jaar dat ons zal bij blijven...een zwart jaar, een miserie jaar, waarin we in februari afscheid nemen van mijn mama...een snijdende pijn, een gemis, en zoveel pijnlijker dan ik me ooit had kunnen voorstellen...om in de sfeer te blijven ontdekken we in april, na erfelijk onderzoek, dat zowel mijn zus en ikzelf drager zijn van hetzelfde gen, wat al die kankers bij mijn lieve mama veroorzaakte...plots maken we afspraken bij oncologen en plastisch chirurgen...horen woorden als "amputatie" en "Diepflap" en "operatie van 8 à 10 uren"...en we leggen er ons bij neer en gaan er voor en plannen allebei onze operatie in september en we lachen er mee...wat moet een mens anders???

Maar dit scenario....dat mijn man vorige week ook zijn mama'tje moest laten gaan...neen, dat hadden wij niet meer ingecalculeerd dit jaar...dit is er over en wederom grabbelen wij onze zwarte kleren samen en voor de tweede keer , dit jaar, zie ik mijn 11 jarige zoon in een begrafenis-pak en ik kan alleen maar ondergaan en mijn man troosten en denken en weten, hoe schrijnend dit wel is...

Lieve schoonmama'tje...doe de groetjes daar aan mijn mama en hou er maar een koffieklets en ga misschien eens naar een optreden van Amy Winehouse...of Elvis, er is keus genoeg daarboven...

Ik ga je missen en zal zorgen voor je zoon, daar mag je op rekenen.

Je was een prachtvrouw! Go girl....

18:20 Gepost door katrien in Mama, Mezelf, Wij | Commentaren (4)

22-06-11

Wat hebben wij geleerd vandaag?

Ik hou deze blog hier maar als "de slecht nieuws blog"... de blog om te ventileren....

En wat hebben wij dan geleerd vandaag???

Punt 1. Hospitalisatieverzekeringen zijn bandieten, dieven, oplichters en kortweg rotzakken.

Punt 2. Als je mama, oma en overgrootmoeder dood zijn gegaan aan kanker en zelf heb je (via bewijzen van een erfelijkheidsonderzoek) ook het gen, die deze shitziekte veroorzaakt...steken luitjes van de hospitalisatieverzekeringen zich weg achter een definitie van het woordje "ziekte". is dat niet om je "ziek" te lachen, ze halen er gewoon het woordenboek bij om ervan af te geraken.

Punt3. De definitie van ziekte is het volgende, "een ziekte is een aantasting van de gezondheidstoestand waarvan de symptomen medisch objectiveerbaar zijn en als dusdanig een diagnose toelaten en een therapie vereisen."

Met als besluit dat mijn operatie, preventief is...en ook al heb ik 85% kans op borstkanker , zitten mijn borsten nu al vol bolletjes (die nu nog klein zijn), sta ik voor het feit dat ik straks geen echte borsten meer heb, een rits van links naar rechts, neptepels van een overschotje buikhuid, geen eierstokken meer, zodat ik lekker al op 38 jaar met de menopauze kan dealen.... toch beslissen 2 personen van "de dienst uitkeringen" en iemand die zichzelf "assistant manager/team leader" noemt, dat ze mijn hospitalisatie niet ten laste kunnen nemen...Ik ben niet ziek...het is immers een "preventieve operatie"...

Het hele gebeuren is een financiële aderlating...moet ik dan toch maar eerst wachten tot ik kanker krijg en dan de verzekering opzadelen met een factuur met bedragen van 6 nullen?

Of zal ik hier zelf voor opdraaien...veel keuze is er niet. Ik heb 3 kinderen, een schat van een man, een leven dat nog voor me ligt, nog teveel onbeschreven bladen, nog teveel plannen en wensen...

Maar het hierbij laten...neen, dat kan ik niet. Eerst maar even vechten en alles uit de kast halen. En dan pas buigen. Als ik moet, dan bijt ik hard...dan zet ik mijn tanden en laat ik niet snel los.

What doesn't kill you, makes you stronger...wacht maar af, plantrekkers van de verzekeringen...ik geef niet zo snel toe....en al zeker niet als er met 2 maten en 2 gewichten gemeten wordt...wat voor de één kan moet voor de ander ook kunnen.

 

 

 

18:16 Gepost door katrien in Mama, Mezelf, Zus | Commentaren (4)

22-03-11

Waar ik mij de voorbije dagen mee bezig hield....

1. Beseffen dat elk mens een portie verdriet moet meedragen.

2. Met verwondering zien hoe Gloria na één week kleuterklas enorme veranderingen doormaakt.

3. Met een zwaar hart toezien hoe groot het verdriet bij mijn papa is.

4. Beseffen dat het leven zoveel eenvoudiger is als je beide ouders nog leven.

5. Eens stilletjes denken over het feit dat ik liever eerder zal sterven dan mijn man (egoïsme?)

6. Beseffen dat ik enorm veel hou van mijn gezin, zoveel dat ik er bang van kan worden.

7. Foto's bekijken van mijn mama en hopen dat ik ook zo mooi ouder mag worden.

8. Filmpje huren "sex and the city 2" en eens ferm lachen.

9. Enorm zenuwachtig en bang worden als ik denk aan 27 april...de dag waarop mijn zus en ik zullen te weten komen of wij het kankergen BRCA2 ook meedragen ...

10. Proberen te genieten van het leven...

11:28 Gepost door katrien in Mama, Mezelf, Zus | Commentaren (1)

07-03-11

Ondanks alles ,part 3...

Rouwen is werken...zei men mij eens...ik vond het toen nogal raar klinken, maar het is waar en het kost heel veel energie...dus voel ik mij 3/4 van de dag doodmoe... voor de rest doe ik behalve wenen, zuchten en me triest voelen niet veel speciaals...

Toch enkele indrukken van de voorbije dagen

Super foto van Gloria en Jackie O

P1040426.JPG

 

Met zo'n weer moeten we wandelen op het strand...

P1040447.JPG

En droom ik alvast dat dit strandcafé weer open is en dubbele espresso serveren of nog beter een campari soda met ijsblokjes...

P1040465.JPG

Ik wil niet in herhaling vallen maar het gaat de laatste dagen niet zo super met mij. En ook al zie ik rond me zoveel mooie dingen, zoveel dingen om gelukkig mee te zijn, om blij van te worden...de pijn en het gemis overheersen en mijn ogen vullen zich met tranen...Met niks te stoppen en met niks tegen te houden.

 

18:01 Gepost door katrien in Mama, Mezelf, The Kids, Wij | Commentaren (2)